REKLAMA/Advertisement

Komitet Narodowy Polski

1623

Komitet Narodowy Polski został założony w Lozannie 15 sierpnia 1917 r. Przewodniczył mu Roman Dmowski, a członkami zostali politycy głównie narodowi. KNP stał się przedstawicielstwem polskiej polityki na Zachodzie, jego siedzibą został Paryż. Celem tej inicjatywy politycznej było wskrzeszenie państwa polskiego przy wsparciu państwa Ententy.

Rządy Francji, Wielkiej Brytanii, Włoch i USA uznały KNP za oficjalny rząd polski na emigracji. Poparcie KNP uzyskał także od Rady Polskiej Zjednoczenia Międzypartyjnego z Piotrogrodu (pod przewodnictwem Stanisława Wojciechowskiego) a także od działaczy związanych głównie z Narodową Demokracją. Posiadał swoje przedstawicielstwa w Belgii, we Włoszech, Szwecji, Brazylii, Wielkiej. Brytanii i USA.
Obok Romana Dmowskiego aktywnymi działaczami KNP byli: Ignacy Jan Paderewski, Erazm Plitz, Stanisław Kozicki, Marian Seyda, Konstanty Skirmunt, Maurycy Zamoyski oraz Jan Emanuel Rozwadowski – sekretarz KNP.

REKLAMA/Advertisement

Zadaniem KNP było kreowanie polityki polskiej wobec państw Ententy, reprezentowanie interesów Polski i polskich obywateli na Zachodzie (opieka konsularna nad Polakami przebywającymi w państwach Ententy). Komitet objął polityczne zwierzchnictwo nad Armią Polską we Francji a także opiekę materialną nad tworzącym się wojskiem.

*****************
Nota Romana Dmowskiego na Konferencji Pokojowej w Paryżu w sprawie granicy zachodniej Polski, 28 lutego 1919 r.

REKLAMA/Advertisement

Odbudowanie Państwa Polskiego winno być uważane jako:
– akt sprawiedliwości i odszkodowania za zbrodnię rozbiorów (1772-1793-1795),
– wynik rozwoju polskich sił narodowych, które rosły mimo destrukcyjnych wysiłków mocarstw rozbiorczych i konsekwencja rozpadnięcia się Austro-Węgier, rozkładu imperium rosyjskiego i klęski Niemiec,
– konieczność utworzenia między Niemcami a Rosją państwa silnego i prawdziwie niepodległego.
Z pierwszego założenia wynika, że punktem wyjścia do określenia granic odbudowanego Państwa Polskiego powinno służyć terytorium Polski sprzed pierwszego rozbioru (1772).
Drugi wzgląd narzuca pewne zmiany dawnych granic przez włączenie do Państwa Polskiego niektórych ziem, położonych poza jej granicami z 1772 r., gdzie ludność polska dała dowód swej żywotności, lub też przez pozostawienie poza Państwem Polskim tych części terytorium 1772 r., gdzie siły narodowe polskie uległy znacznemu zmniejszeniu po rozbiorach.
Konsekwencją trzeciego założenia jest pewna rektyfikacja dawnych granic, przez przystosowanie ich do wymagań ekonomicznych nowożytnego państwa i jego obrony.

REKLAMA/Advertisement