“Sztuczne słońce” Chin

W piątek 4 grudnia w Chengdu – stolicy Syczuanu, Chiny uruchomiły eksperymentalny reaktor termojądrowy HL-2M Tokamak, który może dostarczyć gigantyczne ilości energii elektrycznej bez odpadów radioaktywnych.

Reaktor ten generuje plazmę o temperaturze przekraczającej 150 milionów stopni Celsjusza, poprzez fuzję jądrową odtwarzając energię, która sprawia, że ??gwiazdy świecą i dlatego reaktor został nazwany “sztucznym słońcem” Chin. W reakcji fuzji dwa atomy wodoru łączą się, tworząc pojedynczy atom helu, uwalniając w procesie tym kolosalne ilości energii – wielokrotnie więcej niż reakcja która napędza konwencjonalne elektrownie jądrowe poprzez rozszczepianie dużych atomów, takich jak uran i pluton. 

W lipcu Chiny rozpoczęły budowę kolejnego, tym razem Międzynarodowego Eksperymentalnego Reaktora Termojądrowego, typu tokamak, który ma zostać ukończony do 2025 r. Ma on służyć naukowcom z 34 krajów do prac nad wykorzystaniem procesu syntezy termojądrowej do generowania energii elektrycznej. Wadą tego reaktora jest to, że reakcja fuzji jest trudna do utrzymania i wymaga dla stworzenia warunków do powstania plazmy niezwykle silnego pola magnetycznego. Słońce warunki te wytwarza w sposób naturalny, gdyż ciężar jego masy wodorowej jest 332 000 większy od masy Ziemi, spychając do środka atomy wodoru, tworzy niezbędne ciśnienie wymagane do zaistnienia fuzji. Chińscy naukowcy twierdzą, że pochodzące z wody morskiej wodorowe paliwo wielkości ananasa generuje energię 10 000 ton węgla. Jest to pierwszy eksperymentalny reaktor termojądrowy przystosowany do wytwarzania całkowicie czystej energii elektrycznej. Francja w tym roku rozpoczęła budowę takiego reaktora, a w Stanach Zjednoczonych w przyszłym roku mają rozpocząć się pierwsze prace nad jego konstrukcją.

Adam Maksymowicz

Adam Maksymowicz – absolwent Wydziału Nauk Przyrodniczych na Uniwersytecie Wrocławskim ze specjalnością geologia. Przez ponad 40 lat pracował w szeregu przedsiębiorstw i instytucji związanych z polskim górnictwem. Pracę zawodową zakończył jako Główny Inżynier w Biurze Zarządu KGHM Polska Miedź S.A. (1994 – 2005). Od 1968 roku publikuje prace naukowe i zawodowe dotyczące swojej specjalności. Zamieszcza liczne publikacje z zakresu biografii gen. Władysława Sikorskiego i Wojciecha Korfantego. Ekspert Instytutu im. Romana Rybarskiego.


REKLAMA/Advertisement